Północna Ściana // Nordwand

Posted: Sierpień 28, 2014 in 7, 8, Dramat, Przygodowy, Recenzje

Eiger – szczyt w Alpach Berneńskich o wysokości 3970 metrów n.p.m. Jest najbardziej znaną górą w historii alpinizmu ekstremalnego. (…) Jego północna ściana znana jest pod kilkoma nazwami: Eigerwand, Nordwand lub Mordwand (Ściana Śmierci) – to nazwa, jaką zaczęto określać ją po wielu tragicznie zakończonych próbach jej zdobycia. (za: Wikipedia)

Film „Północna ściana” oparty jest o prawdziwe wydarzenia jakie rozegrały się na tytułowej północnej ścianie w 1936r. Wtedy to góra została zaatakowana przez dwa zespoły – Austriaków, który tworzył Edi Rainer i Willy Angerer oraz zespół Bawarczyków, który tworzyli Andreas Hinterstoißer i Toni Kurz. W filmie ich wyprawa obserwowana jest przez całą III Rzesze, która chce w ten sposób udowodnić wyższość rasy aryjskiej (do tej pory Eiger poprzez północną ścianę nie został zdobyty). Jest więc wyraźnie zaznaczony wątek polityczny dzięki któremu film zostaje mocno osadzony w czasach w jakich się rozgrywa.

W tym obrazie jedyną rzeczą, której się muszę doczepić jest cały wątek miłosny. Został on wprowadzony nie wiadomo po co, bo nic szczególnego nie wnosi do fabuły. Jedynie sprawia, że na pewne zdarzenia można spojrzeć w bardziej dramatyczny sposób (w końcu to ukochany bohaterki wspina się na Eiger), ale bez tego film także byłby wystarczająco dramatyczny. Patrząc na film trzeba też wspomnieć o trzecim „wątku” – aspektu obserwacji wspinaczki. Na górze, wspinacze walczą o życie, starają się wejść i zejść tak aby nie zabić siebie i towarzyszy, a ludzie na dole z rozbawieniem obserwują i komentują ich wycieczkę. Z jednej strony ludzi na dole dziwi chęc ryzykowania życiem i wspinanie się na góry i uważają alpinistów za wariatów z których trzeba sie tylko śmiać. Z drugiej strony są zaimponowani ich odwagą i zręcznością.

Oglądając ten obraz, możemy zobaczyć w jaki sposób wspinali się alpiniści w latach 30 i trzeba przyznać, że praktycznie musieli być nadludźmi – zwinność, odporność na ból, siła, opanowanie strachu i pełne skupienie. Używali zwykłych lin, haki były jakie były, ogółem sprzęt jaki używali (w porówaniu z dzisiejszym) dawał dość słabe poczucie bezpieczeństwa. Do tego sposób planowania wyprawy był bardzo „swobodny” – na zdjęciu góry zaznaczano jak mniej więcej będzie szła trasa i tego starano się trzymać. Jednak mimo tych wszystkich rzeczy, ludzie Ci potrafili wspinać się na potężne góry i je zdobywać.

Film jest kręcony bardzo realistycznie, widz może się niemal poczuć jakby był w samym środku tych wydarzeń. Gdy w filmie zaczyna wiać wiatr, ledwo słyszymy bohaterów, dokładnie tak samo jak oni siebie nawzajem, trzeba się niemal wytężać żeby zrozumieć co mówią. Widoki prezentowane na ekranie się naprawdę zapierające dech w piersiach – monumentalne góry, widok na dolinę, itp. Gdy zaś zaczyna się burza śnieżna można niemal odczuć siłę żywiołu oraz respekt przed siłami natury.

Świetnie zrealizowany film o alpinizmie, który nie pozwoli swobodnie siedzieć w fotelu.

7,5/10

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s